Elveda Dolmuş, Elveda Ayakta Yolculuk!

Mutluyum. Sonunda ehliyeti aldım. Akşamları ara sıra pencereden bakıyorum bayramlıklarıyla yatan çocuklar gibi, araba yerinde mi diye. Böyle küçük, çocuksu mutluluklar değil mi zaten hayatı yaşanır kılan? Dolmuşlara, belediye otobüslerine, servislere bu kadar alışmışken, ayakta yolculuk etmeyi artık zerre yadırgamazken ve gençlere oturmayı haram kılan teyzelerin “kalk biz oturalım” baskısına karşı bağışıklık kazanmışken bir arabaya sahip olmak insana tarifi mümkün olmayan bir duygu yaşatıyor. Ve 18 yaşında, bir araba beni bu kadar mutlu edebildiği için, Allah’a çokça şükrediyorum.